D'aquesta passa ma ciutat d'Ais celebra son artista - mespresat pasmens en son temps - Pau Cézanne. Lo musèu Granet, onte lo conservator, dau vidant de l'artista, jurava a totei que, eu vidant, jamai quauque òbra d'aquel estafier intrariá a son musèu, ara aculha pas mens de cent trentacinc telas e dessenhs dau mestre. En mai d'aquò, la bastida familiala, que dison dau 'Jas de Bouffan', siguèt reabilitada dins un gròs chantier, durant de mes, per l'unica rason que la Comuna voliá li reçaupre de monde per vèire l'environament de la familha Cézanne, que lo paire èra banquier. La bastida es borgèsa, cossuda, amb una renguièra de platanas tant vielhs coma seriá lo Pau. Me rementi d'i aver fotografiat, un jorn, de centenas d'escolans que cantavan en provençau. Mai ce que m'interessa vuei amb aquò es pas l'òbra dau pintre, nimai sa bastida, mai onte qu'es tancada. A la fin dau siecle XIX lo paire Cézanne aviá poscut se trobar una tèrra agricòla de quinge ectaras. La bastida èra enviroutada per de tèrras de facturar, e lei noms dau país, nos en ditz mai : lo Jas de Boffan bòrd qu'avans la bastida li aviá un noirrigaire e, probable, un escabòt. E encara, après la mòrt de la maire de l'artista, en 1897, Cézanne vendrà a n'engenhaire agronòme. Sarem jamai ben luenh dau monde de la tèrra dins aquela istòria. E encara, saupretz que dins lo quartier trobarètz ben a costat l'avenguda dei Vinhas, que ditz ben que s'i fasiá de (bòn ?) vin. La bastida es proprietat de la Vila d'Ais despuei 2002, dubèrta au public en 2006, mai barrada per rasons de seguretat en 2018. L'annada Cézanne serà una oportunitat per li cercar lei piadas de son passat agricòl.