Estrampalat sus l'èrba de la Còla de Lura, amb lo cant deis auceus dins l'aurelha, èri tras que ben, quora, ai ! Una cremadura sus lo cotet m'a degalhat aqueu preciós moment. Ponhut per una vèspa, amé la pèu gonflada, me faliá trobar lèu lèu una farmacia. Pecaire ! Lo polit vilatge d'Ongla es ben tròp pichon per n'en prepausar una. Fins finala siguèt la barmaid dau cafeton (per astre n'i a un !) que me solatjèt am' un coton, d'aiga e de vinagre, a l'anciana. De farmacia, n'i a una, mai a Sant-Esteve, a un gròs quart d'ora. En cas d'urgència, se podètz pas menar la veitura, eh !... Es ben pecat mai dins aquelei recantons de la ruralitat rurala, lo metge es a mieg jornada de chivau e la farmacia seguitz. La França a ben trenta farmacias per cent mil abitants, mai dins lei tèrras es una autra musica ; coma per lei païsans, leis ultimeis annadas an vist aqueu monde professionau s'enanar a la retirada, lei barraduras an quintupladas entre 2015 e 2021. E de farmacians se n'en forman pas tant coma aperavans, que lo mestier fa pas pantaïsar, pas mai que de plantar cavilha fòra lei vilas per lei joines. Despuei 2024 la Lèi a ben chanjat, que ara es possible de durbir una farmacia per un grope de vilatjons dau moment que pòu comptar au mens 2 500 abitants, pasmens cresi que bastarà pas. Ara pereu es possible de durbir una annèxe dins un vilatjon un o dos jorns per setmana, mai encara faudriá trobar de monde per li servir leis ordenanças. Siam pas au bot dau camin e ara m'en vau pas sensa ma pomada anti-insècts.