A ieu me chala de saupre coma viviá lo monde païsan d'a passa temps. Son biais de se despatolhar per trobar un biais de s'arrenjar sensa córrer au supermercat de l'aisina coma a l'ora d'ara. Per exemple una causa tota simpla, faliá pas rompre, o meme desafielar lo volame... qu'auriá costat de n'en crompar una autra au fabre. Alòr t'an fabricat un aparament am'una bagueta de sauve, que bastava de banhar d'aiga per la faire sople. Am'una ficela per la ligar a la lama, aquela èra aparada e lo meissonier podiá s'en anar tranquile. Entre vosautres auretz segur l'una o l'autra istòria d'un grand, païsan embestiar per una o l'autra empacha, qu'aviá trobat una solucien astuciosa per meissonar. L'istòria de la dalha que perdiá leis espigas dau blat o de la civata, per exemple, l'an resouguda am'un rastelet : un rastèu larg amé de dentis corbes, lei plaions, en arrier de l'otis, que n'en fasián una mena de breç onte lei garbas avián pus que de s'ordernar totas soletas sus lo costat de l'andalh ; apr'aquò li aviá pus que de lei acampar. Aquò dich, la dalha n'en a faugut de temps per que s'impause au volame. Ai legit que mai que d'un còp, au començament dau siecle vint, au nòstre a fa de belei garrolhas dins lei familhas. Pèie Martel, collectaire de memòri, a entendut en 1954 madamisela Juliette Nalin, qu'èra alòr de 75 ans : "Vèrs 1860 a Mana (04) a sacat defòra son domestic, Henry, perque  quora aviá meissonat a Pertuis n'en èra tornat am'una dalha !".